foto door Sara Wether

Met 30 familieleden een weekend in een groot vakantiehuis,  de een vindt dat supergezellig, de ander een gruwel.         

Kort geleden was het ons jaarlijkse familieweekend. Ik was er bij, samen met moeder, 5 broers en zussen, zwagers, schoonzussen en de kinderen, waarvan een aantal met vriend of vriendin.

Rijk en dankbaar
Ik voel me rijk dat we er allemaal nog zijn, behalve onze lieve (o)pa die enorm zou genieten van het samenzijn. Dankbaar ben ik dat we om elkaar geven, dat we allemaal door dezelfde deur kunnen en dat we zin hebben om dit te doen.

Van alles en nog wat
We hebben serieus gepraat en onzin gekletst, lekker gegeten en veel gedronken, verrassend geschilderd, fanatiek gesport en onnoemelijk veel spelletjes gedaan.

Ieders rol
Ieder heeft zijn rol in het geheel. Twee zussen nemen al jaren de taak op zich om de gigantische hoeveelheid boodschappen te regelen en hebben ‘vanzelfsprekend’ het overzicht in de keuken. Anderen verzinnen een hilarische middag- of avondvullende activiteit. En de neven zorgen dat de barbecue blijft branden.

De een en de ander
De een neemt initiatief, de ander komt in actie als dat gevraagd wordt, een volgende drukt zijn snor. Er zijn mensen die zichzelf wegcijferen, mensen met heftige emoties, mensen die iedereen aan het lachen maken.

Overtuigingen

En bij iedereen speelt er van alles onder de oppervlakte. Gevoelens en overtuigingen als:
Ik hoor er niet bij.

Ik moet alles alleen doen.

Ze zullen mijn verzonnen spel wel niet leuk vinden.

Ze zullen mijn zelfgebakken koekjes wel niet lekker vinden.

Wat ik wil, doet er blijkbaar niet toe.

Ook bij mij
Zo betrapte ik mezelf op het gevoel: ‘Ik moet wel laten zien dat ik ook mijn steentje wil bijdragen’. Dus stond ik voor dag en dauw op om het ontbijt voor te bereiden en was ik vaak in de weer met de afwasmachine (zo’n fijne, die in 5 minuten klaar is). Ook had ik al het voorgevoel dat mijn verantwoorde, gezonde koekjes niet erg in de smaak zouden vallen, want ‘zo gaat het altijd’ als ik iets meeneem. En te midden van alle drukke gezelligheid voelde ik me soms buitengesloten; leek het net alsof ik er niet bij hoorde.

Wat is de oorzaak?
Allemaal bekende gevoelens, thema’s en blokkades in mijn leven, die precies nú in het familieweekend de kop opsteken. Eigenlijk niet gek dat dat juist nu gebeurt. De oorzaak van mijn gedrag ligt namelijk (meestal) op een diepere onbewuste laag in mijn familiesysteem.

Dan maar stoppen met het familieweekend? Nee natuurlijk niet, volgend jaar gaan we lekker weer!

Herken jij dit?
Dat jij je in je gezin of familie niet altijd comfortabel voelt? Dat je het gevoel hebt op eieren te lopen? Dat je de lieve vrede wilt bewaren? Dat je snel boos wordt of verdrietig?

Pak de oorzaak aan
Blijf er niet mee rondlopen. Pak de blokkade aan waar hij ontstaan is, in het familiesysteem. Een Opvoedopstelling is bij uitstek een manier om helderheid te krijgen over de oorzaak van spanningen en emoties. Waardoor je meer vrijheid ervaart en je eigen plek in het systeem vindt.

Ter verduidelijking
De Opvoedopstelling is afgeleid van de familieopstelling met representanten. Een Opvoedopstelling doe je als ouder individueel. Je hebt een opvoedvraag of een vraag over jouw rol in het gezin.

Marga van Holsteijn

Praktijk Trotse Moeders